De jonge Kirk Patrick deed in 1970 zijn intrede op het altijd weer irritante maar zeer geliefde eiland. Tragedie heeft echter de neiging om zelfs de best georganiseerde gezinnen te verstoren; Kirk verloor zijn beste broer, Merrick, toen hij nog maar tien jaar oud was. In een vroege uiting van wat je pragmatisch kapitalisme zou kunnen noemen, vervaardigde Merrick de spullen, en de jonge Kirk, die al vroeg blijk gaf van een verstandig gevoel voor cijfers, hield de kas bij terwijl ze hun waren door de gemeenschap aan de man brachten.

Toen hij begin twintig was, terwijl de meeste jonge mannen zich bezighielden met allerlei soorten nutteloze dwaasheden, sloot Kirk zich aan bij de St Andrew Junior Chamber. Sterker nog, hij deed daadwerkelijk iets nuttigs: hij nam het voortouw bij een project om een keermuur te bouwen ter bescherming van de huizen in de omgeving tegen de beruchte verwoestende regenbuien.

Toen hij begin dertig was, maakte Kirk een nogal abrupte ommezwaai naar vroomheid en sloot hij zich aan bij de Zevende-dags Adventisten. Als hoofdouderling van zijn kerk steekt hij er nu ontzettend veel energie in.