Een zeer ontroerend verhaal is dat van Matiullah Hanifi, een toegewijde voormalige leraar uit Afghanistan die zich heeft ontpopt tot een gepassioneerd pleitbezorger. In een land waar naar schatting ‘3,7 miljoen kinderen niet naar school gaan’ (UNESCO), is Matiullah een baken van hoop onder onderwijzers die zich inzetten om het fundamentele recht op onderwijs voor jonge meisjes veilig te stellen. Zijn reis naar een internationale onderwijsconferentie draaide niet alleen om persoonlijke of professionele vooruitgang, maar was een wanhopige zoektocht om op te komen voor de basisrechten van zijn leerlingen. Door onverwachte obstakels van de overheid leidde Matiullahs zoektocht tot een hartverscheurend afscheid van zijn familie, aangezien hij gedwongen werd asiel aan te vragen in een ander land, wat de enorme offers benadrukt die worden gebracht in de strijd voor onderwijs.

De huidige toestand van het onderwijs in Afghanistan is een grimmig bewijs van de enorme kracht en het belang van onderwijs. Door de aanhoudende politieke instabiliteit in het land zijn de beperkingen aangescherpt, waardoor decennia van vooruitgang in feite teniet zijn gedaan, met name voor vrouwen en meisjes. Het ontzeggen van onderwijs aan de helft van de bevolking belemmert niet alleen de ontwikkeling van individuele levens, maar verlamt de natie ook economisch en sociaal, waardoor een cyclus van armoede en afhankelijkheid in stand wordt gehouden die moeilijk te doorbreken is. Om dit in perspectief te plaatsen: volgens UNESCO „gaat 80 % van de Afghaanse meisjes en jonge vrouwen in de schoolgaande leeftijd niet naar school, wat neerkomt op maar liefst 2,5 miljoen. Bovendien heeft bijna 30 % van de meisjes in Afghanistan nog nooit basisonderwijs gevolgd.“ Laat dat even tot je doordringen.

Voor de wereldwijde onderwijsgemeenschap kan het domino-effect van het versterken van de positie van slechts één onderwijzer zoals Matiullah enorm zijn. Als voorvechters over de juiste middelen en kennis beschikken, kunnen ze in hun eigen land een passie voor leren aanwakkeren, hoop bieden en deuren openen die voor altijd gesloten leken. Als gemeenschap hebben we de verantwoordelijkheid om niet alleen te luisteren, maar ook in actie te komen – en ervoor te zorgen dat onderwijs grenzen overschrijdt en een universeel recht wordt dat geen enkele regering kan ontzeggen.

Laten we, wanneer we onze blik richten voorbij de horizon van onze comfortabele vergaderzalen, niet vergeten dat de kracht van onderwijs niet alleen schuilt in de kennis die wordt overgedragen, maar ook in de vrijheden die het kan terugwinnen. De ongelijkheid in Afghanistan is niet alleen een nationale kwestie; het is een wereldwijde uitdaging die vraagt om een gezamenlijke aanpak, gericht op het herstellen en beschermen van het recht op onderwijs voor elk kind en elke volwassene, in alle uithoeken van de wereld.

Voor degenen onder ons die het voorrecht hebben om vrij toegang te hebben tot onderwijs: laat dit een oproep tot actie zijn. Steun onderwijsinitiatieven, pleit voor beleidshervormingen en draag bij aan technologische oplossingen die de kloof kunnen overbruggen die is ontstaan door politieke en maatschappelijke onrust. De toekomst van het onderwijs in Afghanistan – en in feite de hele wereld – hangt af van onze gezamenlijke inzet om onderwijs te beschermen als een fundamenteel mensenrecht, dat alle barrières overstijgt en degenen bereikt die het het hardst nodig hebben. 

Als je Matiullah zelf wilt horen, luister dan hieronder naar de Game4-podcastspecial met UNESCO. 

Spotify
Apple Podcasts