Van harte gefeliciteerd met je recente onderscheiding als LGBTQ+-student van het jaar! Kun je ons wat meer vertellen over je instellingsoverschrijdende inzet op de campus, die ertoe heeft geleid dat je deze onderscheiding hebt gewonnen?

Een vriendin van mij, die vorig jaar in de finale stond, heeft me aangemoedigd om me kandidaat te stellen voor de prijs. In het begin aarzelde ik nogal, maar ze moedigde me aan om het toch te proberen en ik ben zo blij dat ik dat gedaan heb. Het proces bestond uit een schriftelijke sollicitatie, gevolgd door een beoordelingsdag bij Clifford Chance in Londen, waar ik moest laten zien hoe ik op verschillende casussen zou reageren en mijn werk moest toelichten. Ik haalde de finale en won uiteindelijk, wat ongelooflijk was.

De afgelopen twee jaar ben ik aan de Universiteit van Chichester LGBTQ+-vertegenwoordiger geweest bij de studentenvereniging. Ik was vastbesloten om mijn functie te gebruiken om de campus tot een betere plek te maken voor queer-studenten. De universiteit deed het al heel goed, maar er was nog zoveel meer mogelijk. Ik ben aan de slag gegaan met het universiteitsbeleid – het beleid inzake transgenders en gender non-conforme personen voor medewerkers en studenten dat we gebruikten, was bijvoorbeeld nog uit 2015. Als je bedenkt hoe lang geleden dat is in termen van gendertheorie, is het volledig achterhaald. Daarom hebben we dat beleid volledig herzien, focusgroepen georganiseerd met transstudenten en bondgenoten uit het personeelsnetwerk, en het herschreven. Het resultaat is dat we nu beschikken over volledig bijgewerkt voorlichtingsmateriaal dat zowel door studenten als door medewerkers kan worden gebruikt.

Wat betreft mijn instellingsoverschrijdende werkzaamheden: aangezien ik als universitair docent verbonden ben aan de afdeling Psychologie, ben ik begonnen met het geven van gastcolleges aan verschillende afdelingen over LGBTQ+-inclusiviteit en bewustwording. Zo heb ik bijvoorbeeld trainingen gegeven in zorgomgevingen, aan ons begeleidingsteam, aan leidinggevende teams en aan andere interne afdelingen. Ik stem de trainingen die ik aanbied af op de afdeling waarmee ik werk. Als ik bijvoorbeeld met medewerkers van de begeleidingsdiensten spreek, richt ik me op mogelijke psychologische belasting voor LGBTQ+-studenten, maar bij onderwijsdiensten gaat het meer om het benadrukken van de hulpmiddelen om inclusieve leeromgevingen te creëren.

Ik vond het werken in de verpleegkunde vooral heel interessant, omdat het als vakgebied zo breed is, maar tegelijkertijd ook heel sterk persoonsgericht. Vanaf het begin moet je een andere mentaliteit hebben, al is het maar door je meer bewust te zijn van het belang van neutraal taalgebruik. In plaats van iemand meteen een geslacht toe te kennen, vraag je het eerst aan de persoon zelf – bijvoorbeeld door te vragen of het gebruik van het woord ‘borst’ voor hem of haar gepast is. Het gaat erom dat je niet bang bent om die gesprekken aan te gaan, want ik denk dat veel mensen bang zijn om het verkeerd te doen, maar het is eigenlijk beter om het te proberen en het verkeerd te doen dan het helemaal niet te proberen.

Uw onderzoek richt zich op het begrijpen van stress bij minderheden binnen de LGBTQ+-gemeenschap en op manieren om de ondersteuning voor studenten te verbeteren. Kunt u wat meer vertellen over dit onderzoek?

In mijn afstudeerscriptie op bachelorniveau heb ik onderzoek gedaan naar geïnternaliseerde homofobie, een vorm van minderheidsstress waarbij je externe maatschappelijke opvattingen internaliseert die beweren dat homoseksualiteit verkeerd is, of die gevoelens van schaamte, schuld of angst veroorzaken. Dit kan een voorspellende factor zijn voor zelfbeschadigend gedrag binnen LGBTQ+-gemeenschappen, en met name onder lesbiennes vanwege de extra sociale stress die gepaard gaat met het leven in een seksistische, patriarchale samenleving. Toen ik hier vorig jaar onderzoek naar deed, bleek uit de statistische resultaten dat er geen verband bestond tussen geïnternaliseerde homofobie en onaangepaste copingmechanismen; ik heb echter naast dit onderzoek ook kwalitatief onderzoek gedaan en alle deelnemers gaven aan dat er een sterk verband bestaat tussen dit fenomeen en zelfbeschadigend gedrag. We weten dus dat er een verband is, maar dat kwam gewoon niet tot uiting in de statistieken. Dit is erg interessant, want in de klinische praktijk is het zo belangrijk om je bewust te zijn van deze stressfactoren, die met name relevant zijn als het gaat om LGBTQ+-identiteiten.

Dit jaar heb ik me meer gericht op huiselijk geweld in queer-relaties, en dan met name op identiteitsgeweld, wat in feite neerkomt op het tegen iemand gebruiken van diens identiteit. Dit kan bijvoorbeeld tot uiting komen in de dreiging om een partner in sociale kringen te ‘outen’ terwijl die daar nog niet klaar voor is, of misschien op de werkplek, of door homofobe of transfobe scheldwoorden tegen hem of haar te gebruiken, zelfs als je zelf in een queer-relatie zit. Het is een gebied waar nog maar weinig onderzoek naar is gedaan, maar het hangt allemaal nog steeds sterk samen met minderheidsstress, omdat het gebruik van die mechanismen tegen iemand meestal wordt gevoed door geïnternaliseerde homofobie. Ik hoop dat dit onderzoek zal bijdragen aan de ontwikkeling van hulpverlening op dit gebied, omdat queer-stemmen zo vaak buiten de hulpbronnen en ondersteuning vallen.

Hebben de recente ontwikkelingen op het gebied van onderwijstechnologie uw manier van werken veranderd?

Nog niet, maar ik heb met een van de hoofddocenten aan mijn universiteit gesproken over het gebruik van virtual reality om de training die ik geef te verbeteren. VR is zo’n handig hulpmiddel om die ‘soft skills’ te oefenen – bijvoorbeeld door die technologie te gebruiken om het gebruik van genderneutraal taalgebruik te oefenen of om in realistische situaties naar voornaamwoorden te vragen. Ik denk dat wanneer zo’n situatie zich in het echte leven voordoet, mensen zich zorgen kunnen maken over hoe ze het geleerde op dat moment moeten toepassen, maar VR biedt hen de kans om die vaardigheden te ontwikkelen, en het zou geweldig zijn om dat op te nemen in onze interventie- en oefeningstoolkit.

Daarnaast zijn er talloze manieren waarop we technologie kunnen inzetten om onze samenwerking met queer-gemeenschappen te verbeteren. Denk bijvoorbeeld aan het gebruik van EMG’s en biofeedback om stemtherapie aan te bieden aan transgenders – dit is iets wat zangers al jaren gebruiken om hun stem te leren beheersen, maar het zou heel interessant zijn om te onderzoeken welke voordelen dit hulpmiddel biedt voor mensen die een transitie doormaken, vooral als ze bijvoorbeeld geen toegang hebben tot hormonen.

Ten slotte is er een enorme toename in het gebruik van data en analyses om meer inzicht te krijgen in het welzijn van studenten. Dit is een mooi voorbeeld van hoe universiteiten verder kunnen gaan dan alleen het opnemen van inclusieve principes in hun waarden, en in plaats daarvan hun systemen kunnen aanpassen om inclusiever te worden. Een student die bijvoorbeeld een moeilijke overgang doormaakt, neemt mogelijk meer vrije tijd op dan verwacht – dit zou moeten worden gesignaleerd als een reden om contact met hem of haar op te nemen en wellicht verschillende opties aan te bieden om zijn of haar werk af te ronden. Door het gedrag van studenten te volgen, kunnen medewerkers de leerresultaten ondersteunen en tegelijkertijd het welzijn van studenten vooropstellen. Deze aanpak reikt verder dan LGBTQ+-studenten, omdat hiermee ook maatschappelijke druk in kaart wordt gebracht die van invloed is op etnische minderheden, studenten met neurologische afwijkingen en studenten die kampen met psychische problemen. Uiteindelijk komt dit iedereen ten goede.

Wat zouden instellingen voor hoger onderwijs nog meer kunnen doen om inclusieve gemeenschappen te ondersteunen en de stem van de LGBTQ+-gemeenschap op de campus meer gehoor te geven?

Ik vind het heel belangrijk dat verschillende instellingen voor hoger onderwijs hun beleid delen waarin ze succes hebben geboekt, en zo vanuit beleids- en praktijkperspectief de ‘gouden standaard’ voor dit werk vaststellen. Het zou geweldig zijn als universiteiten meer met elkaar zouden communiceren over hoe succesvolle studentenondersteuning er voor deze gemeenschappen uitziet – een idee dat bijvoorbeeld bij een studentenvereniging in Falmouth tot actie heeft geleid, zou net zo goed in Londen kunnen worden toegepast.

Ik denk dat luisteren naar studenten ook een heel belangrijk stukje van de puzzel is. Ik heb eerder al gezinspeeld op de aanwezigheid van studenten, en dat inzicht kwam voort uit de tijd dat we het beleid voor transgender- en non-conforme studenten opstelden en rechtstreeks hoorden van een studente die midden in haar transitie zat. Ze had moeite met haar aanwezigheid omdat ze moest reizen voor haar operatie, en daarna ook nog eens de extra dagelijkse taken had die ze na de operatie moest uitvoeren om goed te kunnen herstellen. In zulke gevallen is het heel belangrijk om contact te houden met studenten om hun situatie goed te begrijpen, en waar nodig soepel om te gaan met de aanwezigheidsregels. Dat geval liet echt zien hoe belangrijk het is om ‘met’ studenten te werken en niet alleen ‘voor’ studenten – iedereen kan een beleid opstellen dat inclusief klinkt, maar het is essentieel om naar echte ervaringen te luisteren om ervoor te zorgen dat het in de praktijk ook werkt. Door naar studenten te luisteren kun je inclusieve waarden verankeren in de administratieve diensten, de welzijnsdiensten en de pedagogiek, zodat je op elk niveau echte ondersteuning biedt.

Juni is een uitstekende gelegenheid om aandacht te besteden aan het belangrijke werk dat zowel door LGBTQ+-personen als in het kader van inclusieve initiatieven wordt verricht. Hoe kunnen we dit elan het hele jaar door vasthouden?

Dit verschilt natuurlijk van plaats tot plaats, maar ik denk dat het er vooral om gaat zichtbaarheid voorop te stellen. Ik denk dat mensen soms bang zijn om als ‘symbolisch’ te worden gezien als ze bijvoorbeeld een LGBTQ+-vlag ophangen of aandacht vragen voor belangrijke dagen voor de queer-gemeenschap, zoals de Internationale Dag tegen Homofobie. Mensen zijn bang dat de gemeenschap dit als een show beschouwt, maar zolang de instelling zich inzet voor die waarden, vind ik het een geweldige manier om je studenten te laten zien dat het hogere management betrokken is bij deze gesprekken. Het kan zo simpel zijn als het aanbieden van een inclusieve speld of een ‘ally’-badge aan een lanyard – juist die kleine dingen die op zichzelf de gelijkheid en inclusie niet zullen verbeteren, maar wel de boodschap uitdragen dat dit een veilige plek is.

Zo heb ik de afgelopen twee jaar op mijn universiteit een herdenkingsbijeenkomst georganiseerd ter gelegenheid van Transgender Day of Remembrance, die altijd erg druk bezocht wordt. Het is een zeer plechtige bijeenkomst, maar het is belangrijk om te laten zien dat we als universiteit en als studentengroep bij deze zaken stilstaan en onze eerbied betuigen. Dus ik zeg: wees niet bang om een vlag op te hangen – herdenking en zichtbaarheid zijn essentieel.

Kun je nog andere pleitbezorgers of activisten in het zonnetje zetten die op dit gebied geweldig werk verrichten?

Ik wil graag Joel Mordi in het zonnetje zetten, die fantastisch werk verricht om de LGBTQ+-rechten in Nigeria te bevorderen en die vorig jaar zelfs de LGBTQ+ Undergraduate of the Year Award heeft gewonnen. Hij heeft M.I.F Nigeria opgericht, de grootste liefdadigheidsorganisatie van Nigeria die zich richt op het behalen van de duurzame ontwikkelingsdoelen van de Verenigde Naties, en is de organisator en het boegbeeld van de allereerste LGBT-Pride-parade/demonstratie in Nigeria. Daarnaast is hij als ‘Young Leader’ pleitbezorger voor Safe Passage, waar hij deel uitmaakt van een groep mensen met een vluchtelingen- of asielzoekersachtergrond die zich inzetten voor verandering. Houd zijn werk zeker in de gaten, want hij is een geweldige stem voor de gemeenschap en maakt echt een verschil.

Ik wil ook graag Melissa Hamilton in het zonnetje zetten, die de drijvende kracht was achter het allereerste Pride-festival in Chichester. Ze zet zich al jaren in voor het bevorderen van steun en zichtbaarheid voor de LGBTQ+-gemeenschap in Chichester en was betrokken bij de oprichting van het Chichester Pride-comité. Ze is een ongelooflijk gepassioneerde lokale pleitbezorger voor de queer-gemeenschap in Chichester en is op zichzelf al een absoluut icoon.

Ga je dit jaar Pride vieren, en zo ja, hoe?

We organiseren onze Pride in mei, in de hoop dat we alle studenten nog kunnen bereiken voordat ze naar huis gaan voor de zomer. Ik ben er dus op 27 mei bij, waar ik medepresentator ben van ‘…’. Ik ben ook muzikant, dus ik ga een heel kort optreden geven, waar ik erg naar uitkijk. Gedurende de hele maand juni organiseren we meer evenementen in de stad, en in juli organiseren we ook een evenement in een van de galeries in Chichester met muziek, lezingen en kunst. Ik denk dat er ook een paar Pride-avonden zullen zijn in onze lokale bars, dus ik weet zeker dat ik daar ook wel eens terechtkom om lekker te dansen!

Als je meer wilt weten over de evenementen die deel uitmaken van Chichester Pride, kun je hier meer informatie vinden. Je kunt Rylee hier op LinkedIn of hier op Instagram volgen.