Mijn schoonvader, kanunnik David Kanabahita, was een visionair docent die veel Oegandezen heeft geholpen hun potentieel te ontplooien. Naast zijn vele verdiensten wordt hij vooral herinnerd als de voormalige directeur van de Hornby High School in Kabale, Oeganda, die onlangs haar honderdjarig bestaan vierde.

De huidige directeur van de basisschool, Geoffrey Beinomugisha, zegt dat de school David herinnert als een principieel leider die leraren en leerlingen begeleidde en zich in het bijzonder inzette voor het onderwijs aan slechtzienden en blinden, aan wie in Oeganda onvoldoende aandacht wordt besteed.

Op dit moment telt de basisschool van Hornby 280 leerlingen, waaronder 24 blinde kinderen. Hiervan wordt 75 procent aangemerkt als „behoeftig”, wat betekent dat ze wezen zijn of uit gezinnen met beperkte middelen komen. 

Dankzij een inzamelingsactie ter gelegenheid van het honderdjarig bestaan heeft de school een regenwateropvangtank geïnstalleerd om de kosten voor leidingwater te verlagen. Daarnaast zijn er plannen om de school een opknapbeurt te geven en een computerlokaal te bouwen om met computerlessen te kunnen beginnen.

Om deze inspanningen te steunen en ter nagedachtenis aan David heb ik geprobeerd om 7,5 mijl over het Ullswater in het Lake District te zwemmen. Dit was een enorme uitdaging: meer dan het dubbele van elke afstand die ik ooit heb gezwommen, en dat onder zware omstandigheden.

Er waaide een harde wind in Groot-Brittannië en de start van de race werd uitgesteld vanwege een windvlaag. Toen ik het meer in ging, voelde ik meteen de kou: het was 14 graden Celsius – veel kouder dan ik had verwacht. Ik besloot om in ieder geval de helft van de afstand te halen, maar het grootste deel van die tijd dacht ik ofwel:

• Ik heb het koud
• Ik krijg dit echt nooit af
• Wat is een redelijke afstand waar ik naar kan streven, zodat ik er weg kan komen zonder me te schamen?
• Als ik het niet afmaak, moet ik dan het geld teruggeven aan alle mensen die mij hebben gesponsord?
• Ik kan niet wachten tot het avondeten.

Ik haalde het halverwege en wist mezelf ervan te overtuigen nog een kilometer door te lopen, waarmee ik mijn langste afstand tijdens de training zou halen. Toen besloot ik door te gaan tot 9 km, de afstand waarvoor ik had willen trainen. Dat, zo besloot ik, zou een prestatie zijn die groot genoeg was om te rechtvaardigen dat ik het sponsorgeld niet hoefde terug te geven.

Maar ik was in een ander deel van het meer terechtgekomen, waar het erg woelig was. Ik werd steeds geraakt door mijn sleepvlot en kreeg mondvol water binnen. Het was ook zwaar werk, wat als voordeel had dat ik daardoor even niet aan de kou dacht.

Bij de 9 km-markering vroeg ik aan een kajakker of de omstandigheden waarschijnlijk zouden verbeteren – hij antwoordde ontkennend. Maar ik was al zo ver gekomen dat het zonde leek om op te geven. Dat betekende niet dat het makkelijk was. Om de finish te halen moesten we het meer oversteken, en dat laatste stuk was echt heel erg woelig.

Op de een of andere manier heb ik het in vijf uur en 21 minuten gehaald, wat – gezien mijn gebrek aan ervaring en tijd om te trainen – verbazingwekkend genoeg betekende dat ik derde werd in mijn (toegegeven, kleine) leeftijdscategorie. Ik heb veel geleerd van deze race, niet in de laatste plaats dat je soms dingen kunt bereiken die onmogelijk lijken. Maar wat nog belangrijker is: op het moment van schrijven had ik£ 1.797 ingezameldvoor de leerlingen van Hornby.