Tijdens Bett UK 2026 vond in de Arena een boeiende discussie plaats over een van de meest urgente uitdagingen voor het hedendaagse onderwijs: de rol van smartphones op school. De sessie, getiteld „Telefoonverboden versus telefoonvrije scholen: wat is het verschil?”, bracht voormalig minister van Onderwijs Sir Nick Gibb, Yondr-oprichter Graham Dugoni en schoolhoofd Emma Mills bijeen, onder leiding van Dan Worth, internationaal redacteur bij Tes.

Het panel maakte al snel een cruciaal onderscheid duidelijk: het verbieden van mobiele telefoons is niet hetzelfde als het creëren van een werkelijk telefoonvrije omgeving.

Sir Nick Gibb legde uit dat traditionele verboden, waarbij van leerlingen simpelweg wordt verwacht dat ze hun telefoons uit het zicht in hun tas houden, in de praktijk vaak niet werken. Dit soort maatregelen legt een enorme druk op jongeren om de hele dag de verleiding van hun apparaten te weerstaan en leidt onvermijdelijk tot spanningen en conflicten tussen leerlingen en docenten.

Emma Mills vertelde hoe dit op haar eigen school in zijn werk ging. Onder het vroegere ‘uit het zicht’-beleid waren leerlingen zelden volledig bij de les. In plaats daarvan waren velen met hun telefoon bezig en slopen ze naar de gangen of de toiletten om hun meldingen te checken.

Vastbesloten om deze cultuur te veranderen, leidde Mills een transformatie op de Birchwood Community High School, waardoor de school een volledig telefoonvrije omgeving werd. Elke ochtend bergen de leerlingen hun telefoons bij de schoolpoort op in afsluitbare Yondr-zakjes. Het zakje blijft de hele dag bij hen en wordt pas tien minuten voor de laatste bel ontgrendeld.

De gevolgen zijn ingrijpend geweest.

Sinds de invoering van het systeem heeft de school een daling van 81% in het aantal veiligheidsincidenten in verband met mobiele telefoons en een afname van 94% in gedragsproblemen geregistreerd. Ook de leerresultaten zijn aanzienlijk verbeterd. De score voor de ‘basisvaardigheden’ in Engels en wiskunde steeg in slechts één jaar tijd met 17%, terwijl kansarme leerlingen een stijging van 17,1 punten zagen in hun Attainment 8-scores.

Hoewel de initiële invoering 17.500 pond kostte, beschreef Mills het als de beste beslissing die ze als schoolhoofd heeft genomen. In de praktijk heeft het beleid tijd en geld bespaard, omdat het het aantal uren dat het personeel voorheen besteedde aan het aanpakken van gedrag in verband met telefoongebruik en aan veiligheidskwesties drastisch heeft verminderd.

Het meest opvallend was misschien wel de reactie van de studenten.

Enkele weken nadat het beleid van kracht was geworden, kwam een groep meisjes uit jaar 10 naar Mills toe om haar te bedanken. Ze vertelden dat er een „enorme druk van hun schouders was gevallen“. Zonder de voortdurende groepschats en meldingen voelden ze zich eindelijk in staat om zich op een gezondere manier op school en hun vriendschappen te concentreren.

Voor Graham Dugoni, oprichter van Yondr, weerspiegelt deze uitkomst een dieper doel achter het beleid om mobiele telefoons uit te bannen. Na twaalf jaar samenwerking met scholen stelt hij dat het weghalen van mobiele telefoons tijdens de schooldag geen strafmaatregel is. Het gaat erom kinderen hun tijd en aandacht terug te geven.

Zonder de voortdurende drang om hun apparaten te controleren, krijgen leerlingen een ononderbroken periode van acht uur om gezondere neurale gewoontes aan te leren, te oefenen met communicatie in de echte wereld en sociale vaardigheden te ontwikkelen, zoals oogcontact en een gesprek voeren. Deze vaardigheden worden steeds belangrijker op de werkvloer.

Veel scholen die een telefoonvrij beleid hanteren, merken nu al dat dit tot culturele verschuivingen leidt, zoals een hernieuwde belangstelling voor sport tijdens de lunchpauze, clubs en persoonlijke interactie.

Maar in het gesprek kwam ook de bredere maatschappelijke impact van smartphonegebruik onder jongeren aan bod. Verwijzend naar onderzoek van sociaalpsycholoog Jonathan Haidt over de toenemende angst en zelfmoordcijfers onder tieners, haalde Sir Nick Gibb een schrijnende vergelijking aan van een andere schoolhoofd, die smartphones omschreef als „net als asbest”. Het was een technologie die ooit als ongelooflijk nuttig werd beschouwd, voordat de samenleving zich bewust werd van de schadelijke langetermijneffecten ervan.

Volgens Gibb is dit de reden waarom steun van de overheid uiteindelijk wellicht noodzakelijk is. Strengere wetgeving, zo stelde hij, zou schoolhoofden kunnen helpen bij het invoeren van een consistent beleid inzake het verbod op mobiele telefoons, terwijl ze tegelijkertijd worden beschermd tegen weerstand van ouders en gelijke behandeling tussen scholen wordt gewaarborgd. 

Aan het einde van de sessie bleek uit een enquête onder het publiek dat er al een dynamiek aan het ontstaan is: veel onderwijzers hebben al telefoonvrije scholen ingevoerd of overwegen deze overstap actief.

Emma Mills sloot af met een eenvoudige maar krachtige overweging over de filosofie achter de beweging:

“Kinderen moeten gewoon zo lang mogelijk kind kunnen zijn. Ze verdienen het om zich volledig te kunnen storten op hun onderwijs en op hun kindertijd.”

Het debat over mobiele telefoons op school is nog lang niet voorbij, maar dit soort sessies laten zien hoe onderwijzers de rol die technologie speelt in het dagelijks leven van leerlingen steeds meer gaan heroverwegen. Terwijl de discussie in de hele sector voortduurt, zal Bett de stemmen die de toekomst van het onderwijs vormgeven, blijven samenbrengen. Blijf ons volgen voor meer inzichten en hoogtepunten van Bett UK 2026.